ADX (Average Directional Movement Index) – wskaźnik ruchu kierunkowego, którego zadaniem jest mierzenie siły trendu. Im wyższa jego wartość tym trend jest mocniejszy, zaś niższa wartość wskaźnika świadczy o słabości trendu.

Analiza techniczna – inaczej zwana analizą wykresów lub analizą wizualną. Jest to zbiór technik mających na celu prognozę przyszłych zachowań cen instrumentów finansowych na podstawie danych historycznych. Polega ona na badaniu poziomu cen i obrotów danego instrumentu finansowego w przeszłości, a z zebranych danych poprzez analizę wykresu tworzy możliwą prognozę dalszych zmian kursów.

Armagedon – jest to szybka i bardzo głęboka korekta. Zazwyczaj przyjmuje ona postać jednofalową.

ATR (Average True Range) – średnia rzeczywistego zasięgu. Jest to wskaźnik analizy technicznej, który mierzy zmienność cen. Niskie wartości ATR są charakterystyczne dla okresów konsolidacji, które towarzyszą wykreślaniu się szczytów cenowych. Wartości wysokie na ogół towarzyszą kształtowaniu się lokalnych minimów cenowych, poprzedzonych gwałtownymi spadkami. Najczęściej wskaźnik ATR wykorzystuje się przy wyznaczaniu poziomów dla zleceń z limitem aktywacji.

CCI (Commodity Channel Index) – wskaźnik, którego zadaniem jest mierzenie odchylenia ceny instrumentu od jego statystycznej średniej wartości. CCI ma największe zastosowanie na rynku towarowym, gdyż ten najbardziej spośród rynków finansowych cechuje się cyklicznością lub sezonowością. Istotną cechą wskaźnika jest to, że nie określa on długości cykli, a jedynie wykrywa, kiedy cykle się rozpoczynają i kiedy się kończą. CCI najczęściej przyjmuje wartości od -100% do 100%, przy czym wskazania powyżej 100% oznaczają rynek wykupiony (sygnał sprzedaży), a odczyty poniżej -100% rynek wyprzedany (sygnał kupna). Wzrost wskaźnika ponad -100% jest sygnałem trzymania zakupionych wcześniej papierów wartościowych.

Chartysta – inaczej analityk techniczny.

Ciąg liczb Fibonacciego – jest to ciąg liczb naturalnych, w którym każdy kolejny wyraz ciągu jest sumą dwóch poprzednich (1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21...). Ciąg ten charakteryzuje wiele zależności. Jeśli podzielimy dowolną liczbę ciągu przez liczbę ją poprzedzającą wówczas otrzymamy iloraz oscylujący wokół 1,618 (złota proporcja). Z kolei jeśli podzielimy dowolną liczbę ciągu przez liczbę ją następującą wówczas otrzymamy iloraz oscylujący wokół 0,618. Zależności, występujące pomiędzy poszczególnymi wyrazami ciągu zaobserwowane zostały także na rynkach finansowych przez Nelsona Elliotta.

Doji – świeca, charakteryzująca się tym, że cena zamknięcia równa jest cenie otwarcia. Doji często są elementami większych formacji świecowych.

Dywergencja – sytuacja, w której dwa wskaźniki nie potwierdzają się, czyli generują sprzeczne sygnały. Innym przykładem dywergencji jest sytuacja, w której cena instrumentu zaczyna wzrastać, a oscylator zaczyna spadać (generując tym samym sygnał sprzeczny). Dywergencja ostrzega zazwyczaj o zmianie dotychczasowego trendu.

Ermanometria – teoria analizy technicznej opierająca się przede wszystkim na analizie czasu, który to w ermanometrii jest najważniejszym czynnikiem kształtującym poziom cen. Analitycy stosujący tę teorię uważają, że czas rynkowy ma strukturę sferyczną i jest wielowymiarowy.

Geometrie rynku – zależności cenowe jakie występują na rynkach finansowych. Mają one ścisły związek z proporcjami pomiędzy długościami konkretnych odcinków cenowych (np. impulsów i korekt). Źródłem najpopularniejszych geometrii jest ciąg liczb Fibonacciego.

Harami – formacja dwuświecowa, w której duży korpus pierwszej obejmuje niewielką świecę drugą. Harami zapowiada zmianę dotychczasowego trendu.

Impet (momentum) – wielkość wykorzystywana w konstruowaniu oscylatora wykupienia i wyprzedania. Jego zadaniem jest mierzenie różnic w cenie w danym przedziale czasu. Wyznacza się go poprzez odjęcie od ceny bieżącej ceny zamknięcia sprzed określonej liczby okresów. Dodatni bądź ujemny wynik nanosi się powyżej lub poniżej linii zero. 

Kanał trendowy (wzrostowy lub spadkowy) – obejmuje on ruch cen w danym kierunku, w ściśle określonym przedziale cenowym. Wyznaczają go dwie równoległe linie trendu.

Konsolidacja – sytuacja rynkowa, charakteryzująca się poruszaniem cen w trendzie bocznym (horyzontalnym). Na ogół konsolidacje poprzedzają silniejsze ruchy cen.

Korekta – ruch przeciwny do głównego trendu. Może on przybierać różne kształty. Najczęściej spotykanymi rodzajami korekt są proste-, pędzące-, płaskie- i nieregularne ABC.

Krzyż śmierci – powstaje w sytuacji, gdy średnia krótkoterminowa przecina średnią długoterminową od góry. Wykreślenie się krzyża jest równoznaczne z wygenerowaniem sygnału sprzedaży.

Luka mierzona (pomiarowa) – jest to luka cenowa pojawiająca się na ogół w połowie istotnego trendu (stąd też jej nazwa).

Luka startowa (ucieczki) – jest to luka cenowa powstająca przy ukształtowaniu się istotnej formacji cenowej. Luka ta sygnalizuje na ogół początek istotnego ruchu cenowego.

Luka wyczerpania – jest to luka cenowa powstająca przy końcu istotnego trendu. Sygnalizuje, że dany trend się kończy.

MACD (Moving Average Convergence / Divergence) – wskaźnik stworzony przez Gerarda Appela w latach 60-tych ubiegłego wieku. Opiera się on na zbieżności i rozbieżności dwóch średnich kroczących. Zbudowany jest z dwóch linii. Pierwsza linia (MACD) jest różnicą pomiędzy dwiema średnimi wykładniczymi (na ogół 12- i 26- okresowe) z cen zamknięcia. Druga linia (sygnału) to zazwyczaj 9-okresowa średnia wykładnicza z pierwszej. Sygnał kupna generowany jest w momencie, gdy linia MACD przecina od dołu linię sygnału, z kolei sygnał sprzedaży pojawia się, gdy linia MACD przecina linię sygnału od dołu.

DPS (ang. Dividend Per Share) – dywidenda wypłacana przez spółkę w przeliczeniu na jedną akcję. Pozwala określić atrakcyjność inwestycyjną spółki dojrzałej, regularnie wypłacającej dywidendę, po podzieleniu przez bieżący kurs akcji (tzw. stopa dywidendy).

Dywidenda – stanowi część lub całość zysku netto spółki przeznaczonego do wypłaty dla akcjonariuszy. Propozycję w zakresie wypłaty dywidendy formułuje zazwyczaj Zarząd spółki, a zatwierdza ją Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy. Spółki wypłacają zazwyczaj dywidendy w odstępach rocznych lub półrocznych.

EBIT (ang. Earnings Before Interest and Tax) – inaczej zysk operacyjny. Odzwierciedla wynik finansowy spółki przed uwzględnieniem wyniku na operacjach finansowych (przychodów i kosztów finansowych) oraz podatku dochodowego. Pozwala ocenić kondycję spółki z punktu widzenia jej podstawowej działalności. EBIT podzielony przez przychody ze sprzedaży równy jest marży operacyjnej, która stanowi jeden z mierników rentowności spółki.

EBITDA (ang. Earnings Before Interest, Tax, Depreciation and Amortisation) – zysk operacyjny (EBIT) powiększony o amortyzację aktywów trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a niekiedy również odpisy na utratę wartości. Amortyzacja stanowi księgowe odzwierciedlenie fizycznego zużycia majątku spółki – jest więc kosztem przez nią ponoszonym. Nie reprezentuje jednak faktycznego wypływu gotówki ze spółki, dlatego niekiedy inwestorzy starają się uwzględnić to, dodając z powrotem amortyzację do zysku operacyjnego, co pozwala im uzyskać nieco lepszy obraz ilości gotówki, jaką spółka generuje w ramach swojej podstawowej działalności.

EPS (ang. Earnings Per Share) – roczny zysk netto wygenerowany przez spółkę w przeliczeniu na jedną akcję. Wartość ta pozwala ocenić potencjalny poziom dywidendy, jaką inwestor otrzyma na jedną akcję. Dodatkowo, EPS wykorzystywany jest przy obliczaniu podstawowego wskaźnika rynku kapitałowego, jakim jest mnożnik P/E. Inwestorzy poszukujący spółek o dużym potencjale poprawy wyników finansowych, analizują przewidywany średnioroczny wzrost EPS w ciągu kilku najbliższych lat.

EV (ang. Enterprise Value) – wartość przedsiębiorstwa rozumiana jako kwota, którą potencjalny inwestor musiałby przeznaczyć, aby przejąć ją od wszystkich kapitałodawców. Kalkulowana jest jako suma kapitalizacji rynkowej oraz długu spółki pomniejszonego o środki pieniężne i ekwiwalenty, znajdujące się w posiadaniu spółki.

Free Float – ilość akcji znajdująca się w wolnym obrocie, czyli nie znajdująca się w rękach inwestorów planujących bezwzględne zachowanie posiadanego pakietu akcji w długim terminie. Zazwyczaj na potrzeby określenia free floatu eliminowane są akcje znajdujące się w posiadaniu strategicznych inwestorów branżowych.

Kapitalizacja rynkowa – stanowi równowartość kwoty, jaką inwestor musiałby wydać, aby kupić wszystkie akcje wyemitowane dotychczas przez spółkę. Obliczana jest jako iloczyn bieżącej ceny akcji oraz liczby wszystkich akcji.

Metoda DCF (ang. Discounted Cash Flow method) – zaawansowana metoda wyceny akcji, bazująca na założeniu, że wartość akcji danej spółki zdeterminowana jest przyszłymi przepływami pieniężnymi, jakie ta spółka będzie generować. Przyszłe przepływy przeliczane są na moment obecny (dyskontowane), a następnie sumowane i przeliczane na jedną akcję. Podstawowa technika wyceny stosowana przez analityków w domach maklerskich.

P/BV (C/WK) – bieżący kurs jednej akcji podzielony przez wartość księgową kapitałów własnych na jedną akcję. Podobnie jak wskaźnik P/E, jest miernikiem relatywnej atrakcyjności inwestycyjnej akcji danej spółki na tle innych podmiotów z branży notowanych na giełdzie. Także tutaj obowiązuje zasada: im niższy wskaźnik w porównaniu z konkurentami, tym relatywnie tańsze są akcje danej spółki. Ponadto, jeżeli akcje notowane są ze wskaźnikiem P/BV poniżej 1, oznacza to, że majątek spółki może zostać kupiony po cenie niższej od jego wartości księgowej.

P/E (C/Z) – bieżący kurs jednej akcji podzielony przez zysk netto przypadający na jedną akcję dla danej spółki. Jest to podstawowy wskaźnik rynku kapitałowego, który umożliwia porównanie między sobą spółek z jednej branży pod kątem ich atrakcyjności inwestycyjnej. Niższy wskaźnik na tle branży oznacza, że akcje danej spółki są relatywnie tanie, natomiast wyższy wskaźnik, że są relatywnie drogie.

Prawo poboru – prawo pierwszeństwa nabycia akcji nowej emisji przez dotychczasowych akcjonariuszy, proporcjonalnie do udziału w łącznym kapitale spółki. Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy może uchwalić zniesienie tego prawa w przypadku konkretnej emisji akcji (zazwyczaj, jeżeli przeprowadzana jest na potrzeby programu motywacyjnego dla zarządu lub przejęcia innego przedsiębiorstwa).

ROE (ang. Return On Equity) – zwrot na kapitale własnym, obliczany jako iloraz zysku netto generowanego w ciągu roku przez spółkę i średniego stanu kapitałów własnych w ciągu tego roku. Podstawowy miernik rentowności spółki, pozwalający ocenić, czy spółka odpowiednio pomnaża powierzony jej przez akcjonariuszy kapitał.

WACC (ang. Weighted Average Cost of Capital) – średni ważony koszt kapitału. Stanowi miernik przeciętnego zarobku, jakiego oczekują kapitałodawcy finansujący spółkę (zarówno akcjonariusze, jak i dawcy kapitału obcego). Spółka powinna wypracowywać zwrot na kapitale własnym (ROE) na poziomie co najmniej równym WACC. Średni ważony koszt kapitału wykorzystywany jest przy dyskontowaniu przepływów pieniężnych w metodzie DCF.

Wartość rezydualna (ang. residual value) – pojęcie wykorzystywane w metodzie DCF. Wartość rezydualna stanowi odzwierciedlenie wartości gotówki generowanej przez spółkę po tzw. okresie prognozy szczegółowej, czyli zazwyczaj okresie najbliższych kilku lat. Ponieważ akcja jest instrumentem bezterminowym, jej wartość określona jest przez przepływy pieniężne generowane przez spółkę w nieskończoność. Wartość rezydualna stanowi zazwyczaj ok. 60-100% wartości uzyskanej metodą DCF.

Wycena porównawcza – metoda wyceny akcji opierająca się na założeniu, że wskaźniki rynku kapitałowego spółki (np. P/E, P/BV) powinny korespondować ze wskaźnikami pozostałych spółek z branży. Spółka o wskaźnikach wyraźnie niższych (wyższych) od średniej rynkowej uznawana jest za relatywnie tanią (drogą). Aby jednak móc ocenić, czy akcje spółki stanowią atrakcyjną inwestycję, należy ustalić, czy niższe (wyższe) wskaźniki nie są aby uzasadnione gorszymi (lepszymi) przyszłymi perspektywami spółki. Relatywnie tania (droga) spółka o perspektywach porównywalnych z konkurentami w branży stanowi atrakcyjną (nieatrakcyjną) inwestycję.